Κι εσείς απλώς ζηλεύετε τον Κώστα...


Κάποτε, ούτε θυμάμαι για πού, είχα γράψει ένα κείμενο για τον Κώστα Μπερτάκη και είχα ψάξει πολύ την ιστορία του και είχα εντυπωσιαστεί.

Ο άνθρωπος αυτός, λοιπόν, πριν 10 χρόνια διέυνθυνε και συντόνιζε νυχτερινά κέντρα (κοινώς μπουζούκια) τριτο-τέταρτης κατηγορίας. Ούτε καν επιπέδου β. 

-«Kουμανταδόρος» ήταν, λέβελ ουάν.
-Μετά,έκανε αυτό που κανείς δεν περίμενε. Ανέβηκε μονομιάς σκάλα ολόκληρη. 
-Και μετά, ένα άλλο πρωινό εξίσου δροσερό, «λάνσαρε» το «Teatro». Με περιβάλλον να υποστηρίξει καλλιτέχνες μέγιστου βεληνεκούς, για κάθε γούστο και προτίμηση.
-Και μετά συνεργάστηκε με τον Καρρά και το ..γιόρτασαν,  φτάνοντας για πρώτη φορά στην κορυφή. 
-Και μετά επένδυσε στην Πάολα και η κατάληξη εξίσου γνωστή και αποτελεσματική.
-Και μετά έγινε ιδανικός μέντορας του Παντελίδη και έκαναν την Ελλάδα της κρίσης να παραμιλαει. 
-Και μετά ακολουθήσει ο Αργυρός. 
-Στο ίδιο μονοπάτι βρίσκεται και ο Ιακωβίδης, δεν βλέπω πουθενά το πρόβλημα.
-Και μετά έκανε δικό του το «Fantasia».
-Και μετά επεκτάθηκε στη Θεσσαλονίκη, μέσω του Vogue.
-Και από τις 1/6, ..απλώνει τα δίχτυα του στο «Ακρωτήρι».

Ο Κώστα Μπερτάκης είναι η ενσάρκωση του αμερικανικού ονείρου, που πας χωρίς να έχεις μία στο νιουγιόρκ και την επόμενη μέρα είσαι μουλτιμιλιονέαρ, με την αξία σου εννοείται.

Και το ενσάρκωσε μόνος, ολομόναχος, απέναντι σε όλα τα μεγάλα ονόματα της ιδιαίτερα ανταγωνιστικής και σκληρής αθηναϊκής νύχτας. 

Μόνο θαυμασμός και ρισπέκτ για τον άνθρωπο αυτό.

Και με τα «Κοράκια» & «φαντάσματα» να περιμένουν στη γωνία για να τον πυροβολήσουν. 

Το κέρδισε με την αξία του.

Κι εσείς απλώς ζηλεύετε, που , γράφοντας για αυτόν, αναδεικνύω τα επιτεύγματα του πρωτοποριακού αυτού μπίζνεσμαν.

Αυτό έχω να πω εγώ.

Σχόλια